Piszę, bo lubię! Piszę, bo lubię! Piszę, bo lubię! Piszę, bo lubię!
środa Sierpień 23rd 2017

CZY MOŻNA WIERZYĆ DZIEWCZYNCE?

7 lipca 2009 roku. Na scenie w hali wypełnionej
licznie zgromadzoną publicznością stoi dziewczynka. Ze wzruszeniem i
przyciszonym głosem mówi do mikrofonu o najlepszym tacie, jakiego można sobie
wyobrazić
. Po tym wyznaniu rozpłakuje się, a jej łzy ogląda w telewizji 2,5
miliardowa publiczność. Jeszcze kilka dni, tygodni, wcześniej niewiele osób
znało twarz dziewczynki. Ojciec zasłaniał jej twarz przed kamerami. Jej ojciec
to Michael Jackson.



Jakiś czas temu napisałam tekst, w którym zastanawiam
się nad reakcjami, jakie wzbudziło wystąpienie Paris podczas uroczystości
pogrzebowych  Michaela Jacksona. Czy
uwierzono w jej słowa o najlepszym tacie, jakiego można sobie wyobrazić?  Oto kilka wybranych ścieżek interpretacji
wypowiedzi Paris Jackson.



Wystąpienie Paris wywołało liczne komentarze: od
ogólnych, o dyskusyjnym udziale i wystąpieniach dzieci na pogrzebach, po
bezpośrednią krytykę rodziny Jacksonów i głosy o wykorzystaniu uczuć dziecka do
celów medialnego widowiska. Wypowiedź córki wychwalającej do mikrofonu swego
nieżyjącego tatę, który – co nie jest bez znaczenia – nazywał się Michael
Jackson, można interpretować jako efekt manipulacji i ingerencji dorosłych, by
„ocieplić” wizerunek Jacksona. Jednak wystąpienie dziewczynki okazuje się
znaczące również na innych poziomach interpretacji – jednym z nich jest sama
relacja córki z ojcem. W tej diadzie istotne znaczenie przypada mechanizmowi
idealizacji. Idealizowanie ojca przez córkę jest psychologicznym faktem. H.
Norman Wright pisze, że tylko córka może ofiarować ojcu (mężczyźnie)
uwielbienie i aprobatę, na jakie nie może liczyć od innych. Zatem Paris poprzez
swoją wypowiedź przyjmuje sui generis
rolę, która nie jest obca dla roli córki – mianowicie, swego rodzaju adoratorki
ojca, ale też jego obrończyni. W tym sensie jej słowa mogą być odbierane jako
świadectwo (dziecięcej) miłości i odwagi.



Moją uwagę przykuwa coś jeszcze. Kwestia wizerunku
córki. Otóż, istotny wydaje się wybór właśnie Paris, a nie najstarszego syna
(Prince Michael I), do zabrania głosu na uroczystości pożegnania ojca. Wybór
ten interpretuję jako wybór wizerunku silnie oddziaływującego, zarówno
emocjonalnie, jak i społecznie oraz medialnie. Wizerunek Paris to obraz dziewczynki
zrozpaczonej po stracie ojca; dziewczynki, która występując po raz pierwszy
publicznie (przed milionową publicznością) – nie skrywając trudnych emocji,
spontanicznie i otwarcie – ujawnia swój żal. Dziewczynki, której należy
współczuć. Wizerunek Paris to wizerunek córki Michaela Jacksona; córki ojca,
który zasłaniał jej twarz przed kamerami; córki ojca, który osiągnął globalną
popularność i od wczesnego dzieciństwa wzbudzał zainteresowanie mediów. Ojca,
który był tytułowany królem popu, ale również był etykietowany jako
pedofil.  Wreszcie ojca, którego śmierć
wywołała awarię internetu.



Czy zatem wystąpienia Paris Katherine, córki Jacksona,
nie można odczytywać w kategorii apoteozy jej ojca, pośmiertnej idealizacji
jego wizerunku?

 

Więcej – w artykule: Popkulturowy wizerunek ojcostwa. Michael Jackson – „najlepszy tata,
jakiego można sobie wyobrazić”?

 

Komentarze czytelników

Jeden komentarz do “CZY MOŻNA WIERZYĆ DZIEWCZYNCE?”

  1. ~NoMaD9559 pisze:

    Swietny artykul czekam na dalsza aktywnosc i jeżeli szukasz mach 3 fusion power
    zapraszam na okazika :-)

Komentuj