Piszę, bo lubię! Piszę, bo lubię! Piszę, bo lubię! Piszę, bo lubię!
wtorek Październik 24th 2017

ANOREKSJA jako METAFORA

Jeżeli przyjąć, że anoreksja (w przypadku kobiet) jest wyrazem odrzucenia kobiecości, a w szerszym kontekście: odrzucenia ciała (cielesności), to może warto zapytać: o jaką wizję kobiecości/ciała tu chodzi?

Dalej, jeżeli przyjąć, że centralnym punktem w anoreksji jest DOŚWIADCZENIE GŁODU, to można zapytać o ten głód: co jest jego przedmiotem? Czego dotyczy?

A jeżeli przyjąć do tego, że głód jest w jakiś sposób synonimiczny z pojęciem pragnienia/łaknienia, to znowu, może warto zapytać: czego dotyczy to pragnienie?

Podążając za perspektywą psychoanalityczną, można postawić kolejne pytanie:

Czy w anoreksji, w tym dosłownym doświadczeniu głodu, może chodzić o potrzebę doświadczenia życia? Tego życia realnego, na poziomie najbardziej podstawowym? Czy więc nie chodzi tu o elementarne pragnienie/łaknienie życia?

Anoreksja = głód życia?

„Anoreksja jako wielka metafora” (G. Fiori, Kobieta Absolutna)

Na podstawie biografii S. Weil dokonam próby „uważnej lektury”. Fiori poświęca niewielki rozdział anoreksji Weil. Nie pada tam explicite, co właściwie jest  implicite obecne w treści książki, na wcześniejszych  kartkach, mianowicie, że mówiąc o anoreksji nie wolno zapominać, że anoreksja jest wywołana zespołem przyczyn. I tak też było również u Weil.

Co zwróciło moją uwagę? Od samego początku książki są to dwie kwestie:

I – kwestia (szeroko rozumianej) anoreksji (przez całą biografię przewija się słowo-klucz: pokarm / głód);

II – kwestia absolutności Weil (w tytule biografii: Kobieta Absolutna).

Na czym polega(ła) ta absolutność Simone Weil?

„Absolutność” polegała na imperatywie moralnym, pewnym maksymalizmie etycznym, który przejawił się m.in. w anoreksji Weil. To była anoreksja w „służbie” ideału. Ciało poświęcone idei, potraktowane jako projekt, intelektualny, etyczny, polityczny….

Wg Fiori anoreksja Weil to centralna metafora:

202: „Tu znajduje się klucz do jej relacji – upragnionych a zarazem odrzuconych – z innymi i samą sobą”.

Dalej Fiori wspomina o „konflikcie pomiędzy jej (Weil) ciałem a głową”. Wg niej to jest konflikt między ciałem Kobiety a głową Mężczyzny.

205: „Jej anoreksja była w dużej części skutkiem tej właśnie niezgody [na rzeczywistość społeczno-polityczną, AO], która jednocześnie była walką”.

Absolutność dotyczy również jej wymagań wobec siebie i innych.

204: „Jej wymagania były ogromne, głód jedności, bycia wysłuchaną…”

Był to „Wielki uczuciowy głód zespolenia, stopienia z drugą osobą”.

210: „… doświadczając fizycznego bólu […] była przekonana, że miłość w niej nie mieszka”.

ODMOWA PRZYJMOWANIA POKARMU BYŁA wg Fiori:

- „zazdrosną” obroną niezależności i integralności  Weil jako kobiety;

- związana była z wymogiem całkowitego przylgnięcia do wiary we wszystkich jej aspektach (213)

208: „Simone Weil, odmawiając przyjmowania pokarmu, jako dziewczyna, jako nastolatka i jako dorosła kobieta, nie zgadzając się na poszukiwanie codziennej życiowej równowagi, czyniła wszystko, aby zrozumieć symboliczne znaczenie pokarmu dla duszy.”

….

Komentuj